U znajomych

   Zaraz po wejściu poczułem lekki aromat jakiejś zmysłowej potrawy. Wokół roznosił się zapach marynowanych warzyw, oliwek, kaparów, oraz pleśniowego sera. Czyli wszystko to co uwielbiam. Po przywitaniu się, podałem Robertowi to co jeszcze przed chwilą stało w sklepie na regale. Uśmiechnął się od ucha do ucha i z okrzykiem radości w dwóch podskokach stanął przy lodówce.

- Mam swój zapas, ale wiem że gdybym tego nie przyjął od ciebie, to złapałbyś klamkę z tamtej strony.

- Odwzajemniam się „pięknym za nadobne”! Ty Robi też ostatnio nie byłeś u mnie z pustymi rękami. A jak łykniemy „hop szklankę”, to chyba nikomu nie zaszkodzi…

- „Pij piwo, jedz śledzie – to nic ci nie będzie!”

- Otóż to!

- No to proponuję: szklaneczkę przed – aby wzmóc apetyt; oraz szklaneczkę po – aby poprawić trawienie!

- ale – przed czym… I po czym?

- A – to niespodzianka Aldony!

- No dobrze… Będę cierpliwy i nie będę dociekał… Jakoś wytrzymam!

   Żona Roberta pośpiesznie rozłożyła talerzyki. Jeszcze szybciej wyszła, lecz za chwileczkę pojawiła się z wykwintnie wyglądającym ciastem.

- Przepraszam… To jakaś specjalna okazja? Jestem zaskoczony, ani na nic nie przygotowany. Strasznie mi głupio…

- Tak – okazja! Bo Aldona kupiła świetne ciastka i wymyśliła przepis! Bardzo dobrze że jesteś zaskoczony!

- Robert – nie naśmiewaj się, bo wkurzę się i tyle mnie zobaczysz!

- Robert mówi prawdę. Po prostu po raz drugi kupiłam takie naprawdę dobre ciastka – „Markizy” paprykowo serowe z Dr. Gerard. Pomyślałam sobie, że możnaby z nimi zrobić coś na podwieczorek. No to wzięłam kilka rzeczy, trzy paczki „Markizów” i w szybkim czasie powstało coś takiego.

- Mmm… Pyszne! Co tam jeszcze jest? Ser pleśniowy, czosnek, oliwki, papryka konserwowa, grzybki marynowane…

- Tak. Konserwowa cebulka, jajka na twardo, kilka łyżek majonezu, oregano, pieprz kolorowy… Ale można dodawać przeróżne składniki. Trzeba mieć tylko odrobinę wyobraźni! Podać jeszcze kawałek?

- A pytasz się… Daj mu jeszcze!

- Nie, dziękuję.

- Nie smakuje ci?

- Bardzo smakuje Aldonko, ale jak zjem jeszcze, to chyba pęknę!

- Jeszcze masz szklankę piwa!

- Robert! Naprawdę nie dam rady! Nie obraź się… Muszę już iść, bo mam zaplanowaną robotę. Dzięki wielkie!

- A co robisz?

- Porządek z kablami. W końcu zabieram się za nie.

- No dobrze… Nic na siłę!

- Dziękuję raz jeszcze – było wspaniałe, naprawdę! Muszę też zrobić coś takiego.

   Kiedy wychodziłem, w drzwiach minąłem się z młodszym synem Aldony i Roberta – Przemkiem. Trzymał w ręce „Mafijne” i smakowicie je zajadał. Chciał coś mi powiedzieć, ale się zakrztusił.

- Cześć – Trzymajcie się!